Anatomia Tarota

Zaczynamy serię, która zmieni Wasze myślenie o Tarocie. Zapomnijcie o kuciu znaczeń z książek. Tarot to zamknięty system geometryczno-archetypowy. Jeśli zrozumiecie jego anatomię, zaczniecie widzieć, jak karty rozmawiają ze sobą w rozkładzie, zanim w ogóle sprawdzicie ich tradycyjne definicje.

Talia dzieli się na dwie osie:
oś makrokosmiczną (Arkana Wielkie) oraz
oś mikrokosmiczną (Arkana Małe).
Zobaczymy, jak są skonstruowane od środka.

1. Arkana Wielkie: Architektura Trzech Septenariów

22 karty Arkanów Wielkich to nie jest losowa galeria postaci. Po odrzuceniu Głupca (karty z numerem 0, która jest symbolem czystej potencjalności i wędruje przez całą talię), zostaje nam 21 kart. Te 21 kart dzieli się idealnie na trzy linie po siedem kart każda (tzw. Septenaria). Każda linia to zupełnie inny poziom ludzkiego doświadczenia:

Pierwsze Septenarium (Karty I – VII) – Poziom Świadomy (Społeczny/Ziemski): Pokazuje proces budowania ego, integracji ze światem materialnym, relacji z rodzicami (Cesarzowa, Cesarz), edukacji społecznej (Kapłan) i naukę samokontroli, która kończy się sukcesem w karcie Rydwanu. To faza „ja kontra świat zewnętrzny”.
Drugie Septenarium (Karty VIII – XIV) – Poziom Podświadomy (Zwrot do Wnętrza): Tu zaczynają się schody. Kryzys wieku dojrzałego Tarota. Człowiek zdejmuje koronę z Rydwanu i schodzi do podziemi psychiki. Spotyka swoją wewnętrzną dzikość (Moc), izoluje się (Pustelnik), doświadcza kryzysów losowych (Koło Fortuny), uczy się obiektywizmu (Sprawiedliwość), aż dochodzi do całkowitego przeorania wartości (Wisielec, Śmierć) i alchemicznej równowagi (Umiarkowanie).
Trzecie Septenarium (Karty XV – XXI) – Poziom Nadświadomy (Kosmiczny/Duchowy): To poziom sił transpersonalnych, archetypów wolności i wyzwolenia. Zaczyna się od najgłębszego cienia i zniewolenia materią (Diabeł), przez bolesne, ale uwalniające rozbicie starych struktur (Wieża), aż po wyjście w sferę kosmiczną: kosmiczne drogowskazy (Gwiazda), iluzje nocy (Księżyc), pełne oświecenie (Słońce), ostateczne powołanie (Sąd Ostateczny) i pełną integrację z Uniwersum (Świat).

2. Arkana Małe: Matryca Liczba-Żywioł

56 kart Arkanów Małych to nic innego jak matematyczna siatka. Mamy 4 żywioły (Buławy-Ogień, Puchary-Woda, Miecze-Powietrze, Pentakle-Ziemia) i 10 poziomów gęstości materii (od Asów do Dziesiątek).

Asy to czysty, skondensowany potencjał żywiołu (jak nasienie).
Karty 2–9 to proces rozwoju, dynamiczne ścieranie się energii z rzeczywistością, kryzysy i stabilizacje.
Dziesiątki to maksymalne nasycenie, punkt kulminacyjny, w którym energia staje się tak ciężka, że musi zaraz przejść w kolejny cykl (As).

Karty Dworskie: Żywioł w Żywiole

16 kart dworskich to najbardziej dynamiczna część Tarota. Zapomnijcie o przypisywaniu im na sztywno „pani z pracy” czy „wujka z wąsem”. Dwory to interakcja dwóch energii: energii rangi (Paziowie, Rycerze, Królowe, Królowie) oraz energii koloru (żywiołu).

Paziowie to zawsze element Ziemi (fizyczny początek, nauka).
Rycerze to zawsze element Powietrza (ruch, pęd, kierunek).
Królowe to zawsze element Wody (recepcja, wnętrze, emocjonalne opanowanie).
Królowie to zawsze element Ognia (zewnętrzne wykonawstwo, autorytet, wola).

Kiedy czytasz np. Królową Mieczy, czytasz tak naprawdę Wodę Powietrza (emocjonalną dojrzałość ubraną w intelektualny rygor). Kiedy widzisz Rycerza Pucharów, masz przed sobą Powietrze Wody (pęd i intelekt służący emocjom – idealista, romantyk, ale też manipulator). Więcej na temat: Koncepcja „żywiołu w żywiole”